Sayfa Yazısı

Hiç kuşku yok, herhangi şair, hikâyeye değil öyküye daha yakın durduğunu, zaten şiir sanatının da öyküyle doğrudan bağları bulunduğunu düşünebilir, dolayısıyla öykünün kendi şiir anlayışıyla daha…

Bundan önce, eski yılı uğurlayıp yeni yılı karşılamak üzere kaleme aldığım iki farklı yazının ardından şiirle öykü ilişkisine; şairlerin bu yöndeki sanatsal çabalarıyla adımlarına, daha doğrusu öykü…

Yeni yılda ne arıyorum, neyi arıyorum, aradığım ne, ille “bir şey” mi aramam gerekiyor, kendi geleceğime dönük “herhangi bir şey”i aranmak mı bu, yoksa doğal, toplumsal yaşama dönük dileklenme…

“Ölümden Sonra Okunmak” neymiş, hangimiz, hangi yazar bilebilir ölümden sonra okunacağını? Bu başlığın yanında bununla örtüşen bir başlık daha var: “Ölümden Sonra da Okunmak.” Hadi bakalım, ne…

Attilâ İlhan’ın “hikâyeleri” dedim, eğer “hikâyeciliği” deseydim, o zaman buna romanlarını da katmamız gerekirdi. Aşağıda bunun neden böyle olduğu da kendiliğinden anlaşılacak zaten. Ne ki başta da…

“Şairlerimizin Öyküleri” başlığıyla yazıya girerken konuyu Attilâ İlhan’a getirip onun üzerinden işleyeceğimi söylemediysem bile belli oluyordu bu. Çünkü yayımladığı tek öykü kitabı Yengecin…

“Şairlerimizin Öykücülüğü” diyerek başlık atsam da aslına bakarsanız öykücülüğümüzün kendisi de dilimizde zaten işin doğasından şairlerimizin armağanıdır bize.

Oysa Vedat Günyol, bütün bunları aşar nitelikte “bütünlük” taşıyan somut niteliğiyle özel olarak kendisine yer açılması gerekenlerin başında gelen bir ad.

“Öykücülüğümüzle günümüz öykücülüğü arasındaki paradoksal ilişkiyle sürdüreceğim bu yazıyı,” diyerek noktalamıştım geçen hafta “Sayfa Yazısı”nı. İki kavramsal açılıma dayalı yaklaşımla bu…

Atatürk’ün, “Türkiye Cumhuriyetinin temeli kültürdür,” savsözü, son birkaç haftadan bu yana kaleme getirdiklerimin özeti bağlamında alınabilir. Böylesi kabul, bir bakıma bizi şöyle bir yargının önüne…

Atatürk’ün ölüm yıldönümüne girdiğimiz bu hafta, son birkaç yazıdan bu yana Cumhuriyetin öykümüze dönük işlevsel katkılarını işlemeye çalıştığım mini dizi yazıyı da artık toparlamaya çalışalım diye…

Hani yazınımızda ilk köy romanı olarak hep örneklenir ya, Nabizâde Nâzım’ın Karabibik’i (1890), oysa bunun üzerinden kırk yıl geçmeden Cumhuriyet kuruluyor.

İlk öykümün yayımlandığı 1965’ten bu yana altmış yıl geçti. Kimi eksiklerim olmadı değil, sonradan ulaşma, eksiklerimi giderme çabalarım olmadı değil elbette ama bu altmış yıl hiç kopmaksızın…

Anadilde, “öykünün yüzyılı” gibi alabildiğine geniş kapsayıcılığa sahip bir başlık açıldığında, cumhuriyet tarihine koşut neredeyse bütün öykümüz bunun kapsamına alınabilir genelde. Hayır, buna…

Bunun için bir yazara düşen, geride, toplumuna armağan ettiği yapıtlar bırakmak biçiminde özetlenebilir. Sözgelimi kabaca sıralayıverelim, Balzac, Émile Zola, Standhal, Thomas Mann, Nâzım Hikmet,…

“Kuluçkaya yatmak”la “istihareye yatmak” arasında bir büyük hayat farkı var hiç kuşkusuz, bunu biliyoruz değil mi? Yine de değişmeceli anlamlarıyla bunları yazarla bağlantılı seslendirip bu tür bir…

Bir dosyanın kendine “yer bulabilmesi” ayrı, “yer açabilmesi” apayrı olgular. Buna geleceğim. Yazın-yayın dünyasında gitgide şöyle bir sanının gezinmeye koyulduğu izlenimine varıyorum artık kimi…

Devir, o devir değil, “zamanın ruhu” yine kapımızı çalıyor. Charles Chaplin’in Modern Zamanlar’ındayız artık, kuşkunuz olmasın. Bu gidişle yapay zekânın doğal zekâ robotlarına dönüşeceğiz giderek.

Son haftalarda “yaratıcı yazarlık atölyeleri”, daha genel söyleyişle “yazarlık atölyeleri” konusunu, bunları başka alanlarla, elbet ortaya çıkan sorunlarla, buna değgin farklı başlıklar altında, bu…

Yazar-kitap-okur üçlemesi odağında konuyu eşeleyip deşmeye ağustosta girişmiştim, eylüle erdik sürdürüyoruz hâlâ. Kaldı ki söz konusu üçgene eleştiri sanatını katma gereği de kendiliğinden…

“Kim bu yazarlar?” diye sormakta kuşkusuz haklıydım. Diplomaların havada uçuştuğu bir dönemde, böylesi soru, sorun, sorunsal dizisinin uç vermek şöyle dursun, kendiliğinden su yüzüne çıkması…

“Okumak”, “okurluk”, “okur” başlıklarının dillendirdiği edimler kuşkusuz bir ussal etkinlik. Her birey bu etkinliği, kişisel yaşam deneyimiyle birlikte alır, okuma eyleminde buna yaslanıp yol alır.

Bir yapıt için, “güzel” denilmesi, ona bu niteliğin yakıştırılması bir yargı dili söylemidir kuşkusuz, getirilen bu önermeyi, yapıtın kendi varlığı, eski söyleyişle bizatihi yapısı mı esinleyip buna…

Bir olayı, herhangi durumu derli toplu ifade etmenin, olan biteni eli yüzü düzgün biçimde anlatmanın yazarlığa yeteceğini düşünenlerin sürekli kalem oynatıp öykü roman yazdığı, kitap yayımlamak üzere…

Pek çok yolla, tanıtım aracıyla duyurusu yapılan, abartılı sözlerle övülen dizi dizi kitabın yazarları acaba kimlerdir diye baktığınızda, ülkenizin yazınsal ne değerleri varmış da yaşadığınız bu…

Şurası yalın bir gerçek ki, yaratıcı yazarlık atölyelerinde atölye kurucularıyla katılımcıları arasında yaşanan karşılıklı, kapsayıcı kuşatıcı etkileşimin, atölye bitiminde artık topluluğun…

Öykücü arkadaşım Adalet Temürtürkan aradı, yazarlık atölyelerinin değerlendirildiği tam da benim arandığım nitelikte bir kaynak olarak Hece’nin konuyla ilgili özel sayı yayımladığını söyleyince durdum…

“Sürdürülebilir edebiyat”, yıllardır üzerinde durduğum bir yazınsal olgu. Ancak bu konuya bir “yazın terimi” bağlamında eğilmek doğru değil, çünkü bu, yanı sıra bir insanlık, uygarlık sorunu,…

Birkaç kez dinlemiştim fıkrayı ama bakalım anlatanlar kadar ustalıkla aktarabilecek miyim bunu? Birbirine tutkun, hayran iki âşık, birliktelikleri sırasında hep yatakta

Edebiyatımızda azımsanmayacak sayıda yazarın, önceden duyuru yaparak genel anlamda “yazarlık atölyesi” başlığı altında, kimileyin belli koşullar aradıkları katılımcılarla kendi yöntemleri…

Önceki hafta, “Kalmak mı Gitmek mi…” başlıklı yazımı, “Yaşadığım kentler arasında Eskişehir de önemli yer tutuyor. 2004’ten bu yana orada da yaşadım, uzun süreler boyunca kaldım, çalıştım,” diyerek…

Hangi açıdan yaklaşırsanız yaklaşın, neresinden bakarsanız bakın, bakış açınız ne olursa olsun sonuçta “kalmak” bir statüko olgusudur, “gitmek”se bir eylem, devinim; böylesi gerçekliğin dayatmasından…

Çevre, denildiğinde neyi kastediyoruz; insanı kuşatan her ne varsa bunların tümünü. İşte biz, çevreyi kurban ederken, bizi kuşatan canlı-cansız her şeyi kurban etmeyi de göze aldığımızı ortaya…

Edebiyat, bir büyük ailedir elbette, kim yoksayabilir bu gerçeği? Üstüne üstlük sanatın, ana kucaklayıcılığı altında bütün dallarıyla birlikte alabildiğine geniş, büyük, yaygın bir sülale kabul…

Mehmet Zaman Saçlıoğlu’nun önerisiyle başlayan bu mini dizi, “öykü sökümü” başlıklı bölümüyle sona eriyor. Hoş Mehmet Zaman’ın önerisi, doğrudan ilk iki bölümle ilgiliydi: “Romanı Soyundurmak, Öyküyü…

Özetlersem Mehmet Zaman Saçlıoğlu beni arayıp, Gamze Akdemir’in Cumhuriyet Kitap dergisinde, yazarlığıma dönük söyleşisinde dile getirdiğim “soyundurmak giyindirmek”, “dil yaratmak” başlıklarının çok…

Mehmet Zaman Saçlıoğlu, yazarlığıma dönük Gamze Akdemir’in Cumhuriyet Kitap dergisinde yaptığı söyleşiden söz açınca telefonda, şöyle bir doğruldum.  Mehmet Zaman benim, yazında çok az sayıdaki…

Son yıllarda bütün ülkeye yayılan, yazınsal omurgamızda, kendisine etkin yer bulan bir eylem, Bursa Nilüfer Belediyesince gerçekleştiriliyor, başarıyla da sürdürülüyor: “Yılın Yazarı” etkinliği.

Gerçekten de daha önce Ömürdeğer (Can, 2014) adlı romanımın yayımlanışıyla kapağa alınmıştım ilk kez; roman üzerine değerli yazılar (Metin Celal, Eray Ak) yer almış, benimle dopdolu bir söyleşi (Sibel…

Bu yılki “tema”sı, “Toprak; Olmak ya da Olmamak” başlığıyla belirlenen Fethiye Belgesel Günleri için yıllardır buna emek döken, etkinliğin düzenleyicisi şair-yazar-belgesel sinemacı Sabri Kuşkonmaz,…

Post Öykü’nün Mart-Nisan 2025 tarihli sayısında dergi yönetimi ya da çevresinden öykücü Aykut Ertuğrul, Emin Gürdamur, Yunus Emre Özsaray, Bülent Ayyıldız, Mustafa Aplay, Oğuzhan Oğuzbey, “5 Öykücü…

Dilimiz, atasözü, deyim varlığı bakımından olağanüstü zengin, bunu hepimiz biliyoruz.  Bu anlamda “koltuk” sözcüğünün yer aldığı atasözü, deyim, deyiş de öylesine bol, seç seç al artık. Bunların…

Bursa’nın tiyatro tarihi için ortaya döktüğü yoğun emekli çabasıyla, Anadolu ücrasında nice yörede, kendi kentlerinde birer çoban ateşi misali tiyatro körüğünü tutuşturmak için çabalayan gençlerin…

Yasak, ambargo vb. türünden tutumlar herkesin gözü önünde yapılıyor, sanki bunlar için gerekçe olabilirmiş gibi. Oysa filtreleme, Türkçesiyle “süzme”, bir “örtme”, “geri itme”, “gölgeleme”, “öteleme”…

“Kapsanık” deyişi için yanıt gelmediği gibi “gofret yazar”, “gofret okur”, “gofret roman” yanıtı da yok Google hazretlerinde.

Bir yazarın kaleme getirdiği yapıt, yazınsal ürün, yazı neyse, toplamı onun nesnel varlığıdır kuşkusuz. Yazarın görünürlüğü budur, hepi topu bu kadardır işte.

“Düzyazı” deyip geçiyorum. Neden peki? Yazarların bir bölümü, hiç mi hiç kondurulamayacak yazılarını bile “deneme” diye anabiliyor, böyle niteleyip geçebiliyor. Oysa gerek “deneme” gerekse “eleştiri”,…

Yazmayı da seviyorum elbet, sevmez olur muyum, ama okuduklarım da beni kendilerini yazmaya kışkırtıyor. Öykü, roman, oyun… Ah bunlar olsa yazdıklarım ne var, ama değil.

Beni bu yazılara, hiç çekinmeden söyleyeceğim, daha çok siz davet ettiniz diyebilir, siz sitemiz ziyaretçilerinin beni buna zorladığını söyleyebilirim pekâlâ gönül rahatlığıyla. Nitekim bir yanıyla…

İsterse yazmaya yeni başlamış biri olsun isterse yılların deneyimli yazarı, kimse kim, hiçbir yazar, kaleme aldığı metni, bitirdiği an yayımlamaya kalkmaz kuşkusuz, doğal olarak düşündüğümüzde.…

Oysa öykü türü benim yayımlanan ilk kurmaca ürünüm olsa da kendimi belirli bir türle sınırlamış kalem de değildim ta başlangıçtan beri hem de. Çünkü yaşım daha yirmiye girmemişken öykü, roman, oyun…

Çok satan bir yazar değilim, yazar olarak popülerliğin öne sürdüğü bir ad hiç değilim. Gündelik yaşamın kıyılarında sanatı kendi dünyasında, barışıklık içinde yaşayan biriyim, hatta yazın, tiyatro,…

“Selim yazdığı her şeyde Cumartesi Yalnızlığı’nı yazdı bana kalırsa. Başkalarının yaşamında bir yer aradı her zaman. Bir yer, ona sevgiyle, hesabı tutulmadan ayrılmış bir yer.”

Öykü-roman yayımlanmış kitapların katıldığı yarışmalar da elbette önemli ancak ödül alsın-almasın yayımlanan her yapıt açığa çıkıp ortalığa yayıldığından bunları yayımlanmamış hükmünde almak,…

Çünkü varlık olarak, 2025’e girene dek geçen süreçte enikonu ciddi değişim-dönüşümler zincirine bağlı yaşadığımızı, bu nedenle de yeni yılın kapısına başka bir insan varlık halinde geldiğimizi…

Yeni yılın arifesine gelen günlerdeyiz. Kendi payıma ben de yılın bu son yazısında, aylardır gündemde tuttuğum “öykü” sanatımıza, öykücülüğümüze dönük sürekli kalem oynatmalarım, bununla ilgili farklı…

Öyküde söz bitmez, çünkü düşünen, oynayan, konuşan, yazan varlık olarak insan, bu nitelikleri yanında anlatan, yalan yanlış da olsa anlattıklarını anlamlandıran bir canlıdır aynı zamanda.

YouTuber’lığın, sosyal medya fenomenliğinin revaçta olduğu, yaşamın en uzununun, olup bitenin en kısasının yeğlendiği bir çağda yaşamıyor muyuz, buna ayak uydurup düşünelim hadi öyleyse. Olabilse…

“Öyküde Nereden Nereye Geldik?” diyerek çıktık yola. “Öyküde Neredeyiz?” sorusunun eşiğinden geçip bir kez de “Öykünün Neresindeyiz?” diyerek ürettiğimiz soruya uğrayıp biraz da bunun üzerinde düşünce…

Öykü de bütün öteki sanat alanlarının yapıtlarında görüldüğü gibi, yaratıcısından bağımsızlaşıp kendi varlığını dayatan konuma ulaşıyor. Üreten sanatçı, özne konumuyla, yarattığı bu yapıtla arasındaki…

Önceki yazımda “Öyküde Nereden Nereye Geldik?” başlığıyla yansıttığım yaklaşım çerçevesinde bu kez onun devamı niteliğinde, “Öyküde Neredeyiz?” başlığı altında yeni bir bölüm ekleyip öykücülüğümüz…

ÖYKÜDE NEREDEN NEREYE GELDİK? M.Sadık Aslankara (14.11.2024 YAZISIDIR) 1.Bölüm Yüzyılımızın ilk çeyreğinde (1999-2024) yayımlanıp da okuduğum öykü kitapları üzerine bunları aylardır…

Siz kendiniz için görünür olamadınız, görünürleşemediniz, görünür hale gelemediniz ama diyelim başkalarına görünür oldunuz, ne işe yarar bu? Bunu gerçek, nesnel bir görünür olma bağlamında kabul…

Cumhuriyet, ilk yüzyılını tamamladı, ikinci yüzyılına geçip bunun da ilk yaşını kutlayıp devirdi bile. Kendi payıma son çeyrek yüzyılda yayımlanan öykü kitaplarına göz atmalarımı özetlediğim dizinin…

Öykü de şiire benzer yapısıyla sözcük seçip yerleştirmenin, bunları estetik dengede matematik oranla oturtmanın çok ötesinde yazınsal yüksek bir etkinlik dizisi, yaratı alanı. Aceleyle yazıp…

1990 ortalarında yaşanmaya koyulan “öykü patlaması”ndan söz edildiğinde bu niteleme, öykü yazınımızdaki yükseliş kadar yıllardan bu yana yüzleri aşıp artık binlere ulaşmış bir yazar birikimi anlamına…

Yağmur halinde, hatta sağana dönüşmüş halde yayımlanıyor öykü kitapları. Belki de öykü yayıncılığı tarihinde ilk kez şiir yayınlarını da geçmiş olabilir, şiir hep başı çeker ya, bu yüzden söylüyorum.…

Peki öykü yazanlar, gerçekten kendilerini öykü yazmak zorunda hissediyorlar mı, bunu bir zorunluluk olarak duyuyorlar mı yoksa bu yazma dürtüsü salt anlatma gereksiniminden mi kaynaklanıyor?

Nasıl yiyip içiyor yatıp uyuyor, nasıl sevişip dövüşüyor ölüyorsak, bütün bunlar nasıl “biz” oluyor, bizi yansıtıyor, kişiliğimizin bütünleyicisi konumunda bizi tamamlayıp ayrılmaz bir parçamıza…

Yüzlerce öykücüden binlerce öykü; bugüne dek okuduğum öykü kitapları konusunda sayıca belirleme getirmem gerekse bunu en doğru biçimiyle böyle dile getiririm herhalde.

Anlatma isteği, dürtüsü diyelim biz buna, aslında tutku, bir baş dönmesi, tepede durmuşken uçuruma çekilme duygusu, kişinin, kanyondaki doruk noktasında ters perendeyle aşağıya atlayıverme, kendini…

Anlatmayı seven, bu anlamda iştahı yerli yerinde buna can atan bir toplum değil miyiz? Gezeğe çıkmışçasına ulaya bezeye anlatan, kendi uyduruklarıyla durmaksızın dolaşan bir halkız ya, bu yüzden…

Herkesin hikâyesi var, bunu görmemek için kör olmalı, yoksa öylesine belirgin ki insanların artık alabildiğine dolduğu, ille yazmak istediği, sonuçta yazarak boşalmak için yer aradığı, evet bunu…

Ne öykü yayını hız kesiyor ne art arda yayımlanan ilk kitaplar ne de bunların peşine takılıp koşuya çıkmış yeni yazarlar…

Toplumda ciddi bir kesimi oluşturan insanımızın özellikle büyük baskılar yaşadığı 1980 sonrasında, kendisini bir anlatıcı konumuna alarak salt bu amacını karşılamak üzere eyleme giriştiğini, bunun…

1950 Kuşağı öykücülüğü, bunun ötesinde yazını, edebiyatı daha da ötesinde sanatı, dönemin verimleyicisi alımlayıcısı bütün halde nasıl ki kuşatıldıkları nesnel öznel koşullar çerçevesinde birlikte…

SÜREKLİ YÜKSELEN ÖYKÜ YAYINCILIĞI… M.Sadık Aslankara (01.08.2024 YAZISIDIR) Bölüm / 2010 Önceki iki hafta boyunca öykü patlaması olarak adlandırdığımız sürecin tepe…

1990 ortalarında öyküde yaşanan patlamayla başlayıp bugünlere gelinen sürece dönük on iki haftadır yani üç aydan bu yana sürdürdüğüm, cumhuriyetin ilk yüzyılındaki son, ikinci bin yıldaki ilk çeyreğe…

1990 ortalarını öykü patlamasının başlangıcı aldığımızda 2010’u da, o yıllardan bugüne yaşadığımız zaman diliminin yani yuvarlamayla son otuz yıla yayılan bu sürecin tepe noktası konumu sergilediği…

Yüzlerce değil binlerce, hatta on binlerce öykü yolcusunu getirin gözünüzün önüne. Öykünün salt okuru olmuş yığınları, bu yığınların ilgiyle yöneldiği kimi öykü yazarlarını, ama geniş kitlelerin…

Kimi öne sürüşler getirip yargıya varabilmek için bunu olanaklı kılacak verilerin yerli yerine oturtulması, yaslanılıp bağlar kurulacak ipuçlarının nesnel bir düzenek içinde tutarlı bağlarla kurulması…

Öykücülüğümüzde evren kuruluşlarına, kişilerin bu evrenlere yerleştirilmesine, bu yöndeki kurulum için yapılandırmaya dönük yazarların getirdiği biçimlendirmelere göz atıldığında öykü edebiyatımızda…

ÖTEKİLER’DEN BİZ’E, BİZ’DEN BEN’E… M.Sadık Aslankara (20.06.2024 YAZISIDIR) 2006 İkinci binin ilk çeyreğinde yayımlananlardan, elime ulaşıp da okuduğum, hatta pek çoğu…

Daha önce kimi yazılarımda aşağıda aldığım sorunsalın dolayımıyla çevrintisinde az gezintiye çıkmadım, önemli bir konu çünkü. Yola koyulan herhangi yazar adayının kendi bireyini kavrayışı, öznelinin…

2004’ün, yani yirmi yıl öncesinin öykü kitaplarını anımsarken, bu tarihi de geçerek yirmi yıl öncelerine geri gidip şöyle kabaca canlandıralım dönemi gözümüzde. 1980’lerden 90’lara geçişi düşünelim…

1990 ortalarında öykücülüğümüzde, “öykü patlaması” olarak başlayıp yazın tarihimizde kendisine yer bulan bu mucizevi kabarış, yayılıp dağılan öyküsel fışkırış okur-yazar ilişkisi açısından da âdeta…

Kimi yazarların, ikinci öykü kitabına, ilk öykü kitaplarının hemen ardından geçtiği gözlendi. Bu olgu, söz konusu patlama ortamında onların öykü sanatına yoğun ilgisinin, öykülemeye odaklanmalarının,…

1990’lardaki âdeta sağanak halinde başlayıp yıllarca süren, sonrasında “öykü patlaması” olarak nitelenen bu verim yüksekliğinin yazınsal alan dışına da taşarak bir yaşam kültürü etkimesinin önünü…

Yazarların öykü sanatına yönelik yaklaşımı, dil, biçem, kurgu bağlamında yönelişleri, izlek, konu yeğleyişleri, dergilerde görünmeleri, kitap yayımlama sıklıkları vb. pek çok başlıkta, elbet bizler de…

1970’lerle 80’lerde önceki yıllardan devralınan bir öykü kavrayışı, bir öyküleme geleneği egemendi enikonu, genelleme anlamında elbette, 1980 ortalarına dek sürdü bu ama tam bu eşikte yine 80…

Cevdet Kudret, Tahir Alangu gibi ustalar, aynı zamanda bir seçki yapısında örneklere yer açarak öykücülüğümüzün ilk dönemlerinden başlayıp 20. yüzyılın ortalarına dek getirdiler denebilir. 1950’lerden…

Sabahattin Kudret Aksal (1920-1993), şair, oyun yazarı, öykücü olarak yazınımızda görece sıra dışı sayabileceğimiz önemli bir imza aslında. Ne ki şiirleri, oyunları kadar öyküleriyle de kendini…

Perşembe Adası (Varlık, 1955), Faik Baysal’ın (1922-2002) otuzlarında bu başlıklı öyküsünü ad alarak yayımladığı ilk öykü kitabı. Faik Baysal, günümüzde genel okur nezdinde yaygın bir bilinirlikle…

Başlıkta, “Entelektüel Koflaşma” biçiminde, görece daha alttan bir biçimlendirmeyi yeğleyebilirdim, buna dönük kararı siz verin yazının sonunda. Bu, daha yakışık alacak.

Günümüz okurunun gereğince tanımadığı, bu yüzden ortalıkta dolaşan kitabın yazarının pek akılda tutulamadığı düşünülebilir ama söz konusu roman eğer Fosforlu Cevriye’yse, bu sözün ardından şunu hemen…

“Öykümüzün Üç Cengâveri” diyorum ya bakmayın böyle söylediğime, biri öyküyü zaten şairliğiyle birlikte sürdürüyor, bana sorulursa üçü de şair derim gönül rahatlığıyla, çünkü birer dil büyücüsü, söz…

“Günümüzde genç yazarlar, kuşaklar boyu gelişen / geliştirilen edebiyatımızdan habersizler. Okurlar da öyle. Gündelik, marka bir edebiyat sürüyor. Geçmişinden kopuk. Yaşam ve toplum gerçeğine…

Çok değil, bir hafta geçti üzerinden, bütün toplumu derinden sarsan bir haberle yüreğimiz ezildi; “Bir günde 8 kadın katledildi,” başlığıyla acı bir haber yer aldı kitle iletişim organlarında. 8…

“Necip Mahfuz’un bir romanını okuyorsunuz örneğin, bunda Mısır’ın bütün bir yüzyılını görebiliyorsunuz. Bizde böyle mi? Yaşar Kemal’e bakıyorsunuz, var mı, yok. Orhan Kemal’e bakıyorsunuz, var mı,…

Bir hanımefendiyle beyefendi eliyle işaret verdi. O anda sormadım adlarını, söyleşi sona erdiğinde tanışırdık nasılsa kaçınılamaz biçimde. Nitekim öyle oldu,  Daha önceden tanımadığım ancak adlarını…